မိတ္ေဆြေတြကေတာ့
ရာသီဥတုဆိုးရတဲ့ၾကားမွာ ဟယ္လီေကာ္ပတာပ်ံေတာ့ တအားေၾကာက္ၾကတာေပါ့
ကြ်န္မအတြက္က် ဒါက စိန္ေခၚစရာ တြန္းအားတစ္ခုပါပဲ
ပါပူရာကို ျပန္မလာခင္တုန္းက ကြ်န္မမွာ အိပ္မက္တစ္ခုွရိွခဲ့တယ္
ငါျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာဒီနယ္တစ္ခုလံုးကို တာ၀န္ယူႏိုင္တဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္၇မယ္လို႔ေလ...
အခုေတာ့ ဒီအိပ္မက္က တကယ္ျဖစ္လာခဲ့ပါျပီ။
ဒီမွာရွိတဲ့Baliem Mission Centre မွာကြ်န္မ အလုပ္လုပ္ပါတယ္
အဖြဲ႔အစည္းတည္ေဆာက္ပံုအရ ကြ်န္မကဒီမွာ ေဆးပညာဆိုင္ရာ မန္ေနဂ်ာျဖစ္ျပီး
၂ လတစ္ၾကီမ္ အခ်ိန္ဇယားအလိုက္ လုပ္ေဆာင္ရပါတယ္
BMC ကပိုင္တဲ့ ေနရာအခ်ိဳ႔ကိုေတာ့ကြ်န္မတို႔ သြားလည္ႏိုင္ပါတယ္
ပထမဆံုးကေတာ့ ေျမာက္ဘက္ေပါ့
အဒါက Kaimana မွာရွိတယ္
အဲဒီေနရာမွာEsrotnaba ကန္ရွိတယ္ေလ
ဒီေနရာကေဆးပညာဆိုင္ရာ အကူအညီေပးႏို္ငဖို႔ သိပ္အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ေနရာေပါ့။ေတာင္ပိုင္းကေတာ့ Korowai ေပ့ါ.
Helivida နဲ႔လည္းကြ်န္မတို႔ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ပါတယ္
Helivida ဆိုတာက ဒိေနရာတစ္ခုလံုးကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းေပါ့
တစ္ခ့တုန္းက ကြ်န္မ ေလယာဥ္မွူး Erwin ,ေလယာဥ္မွူး Helivida တို႔နဲ႔ အတူသြားဖူးတယ္
ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေလာက္မွာ ပ်ံသန္းခဲ့ျပီး
ရြာေလးတစ္ရြာမွာ အေရးေပၚကုသမႈ လိုတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေလ
အဲဒီ၇ြာက Oksibil နဲ႔ Boven Digul တို႔ အနီးအနားမွာရွိတာ
Wamenna ကေန ၂နာရီ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္သြားယူ၇တယ္။
Boven Digul ကိုသြားဖို႔ဆိုရင္ Kurima, Iberoma, Tama တို႔အနီးက ေတာင္တန္းမ်ားျပီး ေလလည္း အင္မတန္တိုက္တဲ့ေနရာေတြကို ျဖတ္ပ်ံသန္းဖို႔လိုတယ္.
ရုတ္တရက္ဆိုသလိုပဲ တိမ္ေတြေပၚလာျပီး ေတာင္တန္းနယ္ေျမတ၀ိုက္ကို ကြယ္ခ်ပစ္လိုက္တာ..ကြ်န္မတို႔ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ့ သိပ္ျပီး အျမင့္ ပ်ံဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ဒီေတာ့ ကြ်န္မတို႔ Baliem ျမစ္အတိုင္းလိုက္တယ္။ဒါေပမယ့္ မိုးကသည္းပါေလေရာ။
ကြ်န္မက ဆိတ္ဆိတ္ေနမိတုန္း ေလယာဥ္မွဴးကေျပာလာတယ္
ေဒါက္တာ စိတ္မပူနဲ႔။ ဒီလို မိုးသည္းေပးလို႔ ဘုရားကို ေက်းဇူးတင္ တဲံ့။
ဒီအဓိပၸါယ္က တိမ္ေတြဟာ ကြ်န္မတို႔ေရွ႔မွာ ဆက္မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာပဲ။
ဘုရားသခင္က ေကာင္းကင္ေပၚကေန ကြ်န္မတို႔ေရ႔ွက အခက္အခဲကို ေဆးေၾကာျပီးျဖစ္ေနတယ္
ဟုတ္ပါရဲ့။ စိတ္ထဲမွာ ဖိစီးေနတာေတြ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိ္ု ေပ်ာက္သြားတယ္။
ေဆးရံုမွာေန႔တိုင္းအလုပ္လုပ္ျပီး Helivida က အေရးေပၚေခၚရင္ေတာ့ ကြ်န္မအဲဒီကိုသြားပါတယ္။
ကြ်န္မက ဒီမွာ အသင့္အေနအထားနဲ႔ အျမဲရွိေနဖို႔လိုတယ္.
ရာသီဥတု ဆိုးဆိုးေကာင္းေကာင္း အေရးေပၚဖုန္းလာတာနဲ႔ ကြ်န္မသြားတယ္
ေလယာဥ္မွဴးအဆင့္သင့္ျဖစ္ျပီဆိုရင္ ခက္ခဲတဲ့ေနရာက လူနာမ်ားကို ကုသဖို႔ ကြ်န္မအဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႔လိုျပီ။
အေမ..ေဟာဒါက ကြ်န္မအေမေလ.
မီယာ့အေဖနဲ႔ ကြ်န္မက သူနာျပဳေတြရယ္ပါ
လူနာေတြကို ကူတယ္
ဒီလို ေ၀းလံေခါင္သီတဲ့အရပ္က လူနာေတြေပါ့
ေခါင္တဲ့ေဒသမွာေတာင္မွ
ရြာသူရြာသားေတြက ကြ်န္မတို႔လာမွာ ေၾကာက္ၾကတယ္
ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မနဲ႔ သူကေတာ့
ဒီကလူေတြအတြက္ စိတ္ႏွလံုးကိုျမဳပ္ႏွံလ်က္ပါ.
ကြ်န္မရဲ႔ဒီစိတ္ထားကို မိဘေတြဆီက အေမြရခဲ့တာပါ.
ကြ်န္မငယ္စဥ္ကထဲက အေဖ့က အိမ္မွာ ခြဲစိတ္မႈေတြလုပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုခံရတယ္
ေဖေဖက တစ္စက္မွေတာင္မနားဘဲ ညကမနက္အထိ ခရီးသြားရတာပါ
ဆရာ၀န္ဆီၤကေန ခြဲစိတ္ဖို႔လိုတဲ့လူနာရွိရင္ ဆရာ၀န္ကသူ႔ကို ေခၚျပီး ဆရာ၀န္လက္ေထာက္အျဖစ္ခရီးစထြက္ေတာ့တာပဲ
အဲဒီခြဲစိတ္မႈေတြအျပင္ MAF (Mission Aviation Fellowship)က ပေ၇ာဂ်က္ေတြလည္း ရံဖန္ရံခါရွိပါေသးတယ္.
သူခရီးထြက္သြားျပီး ကြ်န္မတို႔ကို ရက္အတန္ၾကာထားခဲ့ေလ့ရွိတယ္။
ဒီအဖြဲ႔အစည္းဒီမွာရွိေနလို႔ က်ဳပ္က ပေရာဂ်က္ကို ဦးေဆာင္ႏိုင္တယ္.
လူနာေတြကို အေျခခံ ေရာဂါကာကြယ္ေဆးေတြေပးပါတယ္။
က်ဳပ္..ဒီမွာပဲ ေနျပီး ဒီမွာပဲ အလုပ္လုပ္တယ္
ဒါကေတာ့ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆး၀ါးစင္တာ.
ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ျပီဆိုေတာ့ ဓါတ္ပံုက အျဖူအမည္းပဲရွိေတာ့တယ္။
Karumbaga ကေန Bokondini ကို လာခဲ့ရတာ တကယ့္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာခရီးတစ္ခုေပါ့။
နည္းနည္းေတာ့ ေ၀းတာေပါ့ေလ.
ဒါေၾကာင့္မီယာ့ကိုထည့္ဖို႔ ႏိုကမ္ေတာင္း (ကေလးထည့္ေတာင္း)လိုခဲ့တာေပါ့.
ဒါေပမယ့္ သူမက အဲဒီတုန္းက သိပ္ေသးေနတယ္.
တကယ္လို႔မ်ား သူမ ေရဆာရင္
သူမကို ေအာက္ခ်ျပီး နို႔နည္းနည္းတိုက္ပါတယ္.
ျပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္တာေပါ့.
မီယာေလးကို ေတာင္းထဲထည့္ လြယ္ပိုးျပီး ေတာင္ေတြတေတာင္ျပီးတစ္ေတာင္တက္ခဲ့ၾကတယ္
သူကေလးကို ပခံုးနဲ႔သာ ခ်ီပိုးသြားရင္ေတာ့ တကယ္ခက္မွာပါ
ေတာင္တက္ရတဲ့အခါ ပိုေတာင္ခက္ေသး.လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကလည္း သစ္ပင္ေတြအျပည့္ေလ။
သစ္ကိုင္းအေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေခါင္းတိုက္မိခဲ့တာကလား။..အခက္အခဲေတြက အမ်ားၾကီးေပါ့။
ဒါေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့ ျမန္ျမန္ မေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး
ဒါေပမယ့္ Noken ေတာင္းနဲ႔ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ေလွ်ာက္ႏိုင္တယ္.
ေတာင္ေပၚတက္တဲ့အခ်ိန္္ လက္ႏွစ္ဘက္လြတ္ေနေတာ့ ပင္စည္ေလးျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္တို႔ ဖမ္းကိုင္ႏိုင္ထားနိုင္တယ္ေလ။ကဲ..လြယ္သြားျပီမွတ္လား.
၂၀၀၉ ..Wamena မွာလုပ္တုန္းက..အဲဒီတုန္းက ကြ်န္မအေရးေပၚေဆးရံုအတြက္လည္းစအလုပ္လုပ္ေနျပီ..အဲဒီတုန္းက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ေျပာစရာရွိတယ္.
မ်ိဳးႏြယ္စုမတူၾကားထဲမွာ ရုတ္တရက္ဆိုသလို တိုက္ပြဲတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္.
ုျပီးေတာ့ ဒဏ္ရာရလူနာအမ်ားစုကို Wamena မွာရွိတဲ့ အေရးေပၚေဆးရံုကို ေျပာင္းေရႊ႔ေပးခဲ့တယ္
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆီနီယာ အစ္မတစ္ေယာက္ အခန္းထဲ၀င္လာျပီး ကြ်န္မေခါင္းကို ဒီလိုလာထိတယ္.
ဟုတ္တယ္ ။သူဘာေျပာခ်င္သလဲဆိုတာကို ကြ်န္မသိတယ္။ နားလည္တယ္။
သူမက ကြ်န္မေခါင္းကို ခုလိုသာသာေလးထိသြားရံုပဲ။ ဒီအဓိပၸၸါယ္က သူဟာ ကြ်န္မကို သူရဲ့ ႏိုကမ္ေတာင္းနဲ႔ သယ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္.
သူ႔ေခါင္းမွာ ေတာင္းၾကိဳးခ်ည္ျပီး တခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္မကို လြယ္ပိုးေပးခဲ့ဖူးတာေပါ့။
ဘုရားသခင္ရဲ႔ဂရုဏာရိပ္လို႔ ကြ်န္မသတ္မွတ္ခဲ့တဲ့့ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြရဲ့ ေမတၲာ...အၾကင္နာေတြကို ျပန္လည္ေပးဆပ္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္လာပါျပီ.
ပိုက္ဆံက ဘယ္ေတာ့မွေလာက္တယ္ မရွိဘူး.
သူတို႔ဆီက ကြ်န္မရထားတဲ့ ၾကင္နာမႈနဲ႔ေမတၸၸၲၲၲာကိုပဲ ျပန္လည္ေပးဆပ္သင့္တာေပါ့.
အခုေတာ့ ဒီေနရာက လူအားလံုးကို ကြ်န္မရဲ႔ အၾကင္နာနဲ႔ ျပန္လည္ေပးဆပ္ေနပါျပီ္။
ေဆးကုသတာကို ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးအျဖစ္ ကြ်န္မမလုပ္လိုဘူး။
လူနာေတြဆီက ပိုက္ဆံယူဖို႔
ကြ်န္မေကာင္းက်ိဳး ကြ်န္မၾကည့္ဖို႔....အိုး..ႏိုး..မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ ဆိုတာ ကုစားေပးသူပါပဲ။