Elk land op Aarde is op dit moment
het publiek onderwijs aan het hervormen.
Er zijn twee redenen voor.
De eerste is economisch.
Mensen zijn op zoek naar manieren
om onze kinderen op te leiden
voor de economieën van de 21e eeuw.
Hoe doen we dat?
We kunnen niet anticiperen
hoe de economie eruit zal zien
op het einde van de volgende week,
zoals recent duidelijk is geworden.
Hoe doen we dat?
De tweede reden is cultureel.
Elk land op Aarde probeert uit te vissen
hoe we kinderen opleiden
zodat ze een gevoel hebben van een culturele identiteit,
zodat we
onze culturele genen van onze maatschappijen kunnen doorgeven
én deel uitmaken van het proces van globalizering.
Hoe maken we die cirkel rond?
Het probleem is dat ze de toekomst proberen te ontmoeten
door te doen wat ze in het verleden deden.
Daarmee vervreemden ze miljoenen kinderen
die schoolgaan zinloos vinden.
Toen wij naar school gingen,
hielden ze ons daar met een verhaal:
als je hard werkte en goed je best deed
en een diploma haalde,
dan zou je een baan vinden.
Onze kinderen geloven dat niet.
Ze hebben gelijk.
Het is goed om een diploma te hebben
maar het is geen garantie meer.
In het bijzonder als de weg ernaartoe
de meeste dingen die belangrijk voor je zijn, marginaliseert.
Sommige mensen willen de lat hoger leggen
alsof dit een geweldig idee is.
Echt waar? Ja, dat moeten we.
Waarom zou je de lat lager leggen?
Ik heb daarvoor nog geen overtuigend argument tegengekomen.
Maar verhogen? Ja, dat moeten we doen.
Het probleem is
dat het huidige onderwijssysteem
ontworpen en gestructureerd is
voor een andere tijd.
Het is bedacht
in het intellectuele cultuur van de Verlichting.
In de economische omstandigheden
van de Industriële Revolutie.
In de eerste helft van de 19e eeuw.
was er geen publiek onderwijs.
Niet echt.
Je kon onderwezen worden door de Jezuïten
als je geld had.
Gemeenschappelijk onderwijs, betaald via belastingen,
verplicht voor iedereen
en gratis.
Dat was een revoutionair idee.
Veel mensen waren er tegen.
Ze zeiden:
"Het is niet mogelijk voor veel straatkinderen,
arbeiderskinderen
om te genieten van publiek onderwijs.
Ze zijn niet in staat om te leren lezen en schrijven.
Waarom zouden we er tijd aan besteden?
Zo dachten ze erover.
Een hele serie vooroordelen
over de sociale structuur en de mogelijkheden.
Het ontstond uit de economische van die tijd.
Daardoor liep een
intellectueel model van het brein
dat essentieel was
in het beeld van intelligentie in de Verlichting.
Echte intelligentie bestaat uit
de mogelijkheid om op een bepaalde manier te redeneren
en de kennis van de originele klassieken.
We namen dit aan als academische vaardigheid.
Dat zit diep verankerd in de genen van het publieke onderwijs.
Er zijn twee soorten mensen.
Academisch en niet-academisch.
Slimme mensen en niet-slimme mensen.
Het gevolg is
dat vele briljante mensen denken dat ze dat niet zijn.
Ze worden beoordeeld
op basis van een bepaald beeld van het verstand.
We hebben deze twee pilaren:
economisch en intellectueel.
Mijn visie is
dat dit model chaos veroorzaakte
in de levens van vele mensen.
Het was geweldig voor sommigen.
Er waren mensen
die hiervan profiteerden.
De meesten echter niet.
Ze leden eronder.
Het is een moderne epidemie.
Misplaatst
en verzonnen.
De ADHD-plaag.
Ik heb een kaart die het voorkomen van ADHD in Amerika toont.
Of de diagnose ADHD.
Vergis je niet.
Ik bedoel niet dat ADHD niet bestaat.
Ik ben niet onderlegd om dat te beweren.
Ik weet dat de overgrote meerderheid van
psychologen en kinderartsen
denken dat het bestaat.
Maar er wordt nog over gediscusieerd.
Ik weet wel
dat het een epidemie is.
Deze kinderen krijgen uit routine medicatie
zoals bij ons onze amandelen werden uitgehaald.
Op dezelfde grillige basis
en dezelfde reden: medische mode.
Onze kinderen leven
in de meest intens stimulerende periode
in de geschiedenis van de Aarde.
Ze worden overstelpd met informatie
en de roep om hun aandacht vanop elk platform,
computers,
iPhones,
advertenties,
en honderden televisiekanalen.
We straffen hen
omdat ze afgeleid zijn.
Van wat?
Saaie dingen.
Voor het grootste gedeelte op school.
Het lijkt mij dat dit niet helemaal een toeval is
dat het voorkomen van ADHD gestegen is
parallel met de groei van standaardtesten.
Onze kinderen krijgen
Rilatine en nog van die dingen.
Dikwijls gevaarlijke medicijnen
om hen te doen focussen en kalm te houden.
Volgens deze kaart verhoogt de diagnose van ADHD
naarmate je naar het oosten van het land gaat.
Mensen beginnen hun interesse te verliezen in Oklahoma,
ze kunnen niet meer goed denken in Arkansas,
en tegen de tijd dat ze in Washington zijn,
zijn ze het volledig kwijt.
Er zijn verschillende redenen voor:
het is een verzonnen epidemie.
Kunsten
en ik zeg dit niet alleen voor kunsten.
Ik denk dat het ook geldt voor wetenschappen
en wiskunde.
Ik spreek over de kunst in het bijzonder
omdat zij het slachtoffer zijn van de huidige mentaliteit.
In het bijzonder.
Kunsten,
in het bijzonder de esthetische ervaring.
Bij een esthetische ervaring
zijn al je zintuigen op zijn scherpst.
Als je aanwezig bent in het moment.
Als je meetrilt met de opwinding
van hetgeen je ervaart.
Als je helemaal leeft.
Verdoving sluit je zintuigen af
en verdooft je voor hetgeen gebeurt.
Veel medicijnen doen dat.
We sturen onze kinderen verdoofd door het onderwijs.
We zouden net het tegendeel moeten doen.
We moeten hen niet verdoven.
We moeten hen wakker maken
voor hetgeen ze in hen hebben.
Ons model
van onderwijs
is gemodelleerd naar de interessen van de industrie
en het beeld daarvan.
Ik geef een paar voorbeelden.
Scholen zijn
nog altijd georganiseerd zoals een fabriek:
belgerinkel,
aparte gebouwen,
gespecialiseerde aparte onderwerpen.
We onderwijzen kinderen in groepen.
We zetten hen samen per leeftijd.
Waarom?
Waarom veronderstellen we dat
het belangrijkste dat kinderen gemeen hebben
hun leeftijd is?
Het is alsof het belangrijkste aan hen
hun fabricagedatum is.
Ik ken kinderen die veel beter presteren
dan andere kinderen van dezelfde leeftijd en in andere vakken.
Of op verschillende tijdstippen van de dag.
Of beter in kleine groepen dan in grote.
Of soms willen ze alleen zijn.
Als je geïnteresseerd bent in het leermodel
start je niet met een productielijn-mentaliteit.
Het gaat meer en meer over conformatie.
Als je kijkt naar standaardtesten
en gestandaardiseerde leerprogramma's,
gaat het over standaardisering.
Ik denk dat we net het tegenovergestelde moeten doen.
Dat bedoel ik met het paradigma veranderen.
Recent werd een groot onderzoek gedaan
over divergent denken.
Enkele jaren geleden werd het gepuliceerd.
divergent denken is niet hetzelfde als creativiteit
ik zie creativiteit
als het hebben van originele ideeën
met waarde.
Divergent denken is niet hetzelfde.
Het is een essentiële vaardigheid voor creativiteit:
de mogelijkheid
om talrijke antwoorden op een vraag te bedenken.
Veel verschillende manieren om een vraag te interpreteren
om, zoals De Bono het uitdrukt, lateraal te kunnen denken,
niet slechts lineair of convergent te denken.
Meerdere antwoorden zien.
Er bestaan mogelijkheden om dit te toetsen
bijvoorbeeld
vraag aan mensen:
wat kun je allemaal doen met een paperclip?
Routinevragen.
De meeste mensen komen met 10 of 15 antwoorden.
Mensen die hier erg goed in zijn, bedenken wel 200 antwoorden.
Ze vragen zich af:
kan de paperclip ook 60m hoog zijn
en uit schuimrubber bestaan?
Moet het werkelijk een gewone paperclip zijn?
Er bestaan testen voor.
1500 mensen deden deze test
in een boek Breakpoint & Beyond.
De test liep als volgt:
als je boven een bepaald niveau scoorde,
werd je gezien als een genie in divergent denken
Oké?
Ik vraag aan jullie
welk percentage van de 1500 deelnemers
scoorde op het geniale niveau van divergent denken?
Belangrijk om weten:
het waren peuters.
Wat denk je?
Welk percentage was geniaal?
80%?
80%. Oké.
98% van de peuters bleek geniaal.
Het ging om een langdurende test,
waarin ze dezelfde kinderen vijf jaar later nog eens testten
op de leeftijd van 8 tot 10 jaar.
Wat denk je dat de uitslag was? Inderdaad 50%?
5 jaar later werden ze opnieuw getest
op de leeftijd van 13 tot 15 jaar
Je voelt het al aankomen?
Dit vertelt een interessant verhaal.
Je zou immers veronderstellen dat het divergent denken toeneemt.
Eerst ben je er niet echt goed in,
naarmate je ouder wordt, wordt je beter.
Dit laat ons twee dingen zien:
iedereen heeft deze vaardigheid in huis.
En deze vaardigheid verslechtert naarmate we opgroeien
Er gebeurden een hoop dingen
met deze kinderen.
Veel
Een van de meest cruciale aspecten,
daar ben ik van overtuigd:
ze werden geschoold.
Ze brengen 10 jaar op school door
en worden voorgekauwd dat er één antwoord is
en het staat achterin het boek.
Je mag niet gaan kijken
en je mag ook niet overschrijven,
want dat is spieken
Buiten de schoolomgeving
wordt dit samenwerken genoemd
maar niet binnen de scholen.
Het is niet zo omdat docenten dat willen.
Het gebeurt gewoon op die manier.
Het zit in het onderwijs ingebakken.
We moeten anders gaan denken over menselijke capaciteiten.
We moeten de tweedeling
academisch/niet academisch loslaten
abstract/theoretisch
beroepsonderwijs.
Deze tweedelingen zien voor wat ze zijn:
mythes.
Dan moeten we beseffen
dat écht leren in groepen gebeurt.
Samenwerking is de kern van groei.
Als we mensen individualiseren, ze opdelen
en apart beoordelen,
creëren we een bepaald onderscheid
tussen hen en de natuurlijke leeromgeving
en tenslotte
draait het vooral om de cultuur van onze instituten,
hun gewoontes
en de omgeving waarin ze zich bevinden