Japan, het is precies zoals ik me had voorgesteld.
Beleefd, stil, overbevolkt, een high-tech Mekka.
[Veel Japanse merken], allemaal aangedreven door kernenergie.
Volgens sommigen de ultieme expressie van de industriële beschaving.
Op 11 maart 2011 beschadigde een krachtige aardbeving de koelinstallatie van de Fukushima Daiichi kerncentrale.
Hierdoor overhitten de reactors, wat later een meltdown veroorzaakt.
Gevaarlijke radioactieve materialen komen vrij in de lucht en het water,
deze radioactieve materialen kunnen op langetermijn schadelijke effecten hebben op miljoenen mensen, inclusief kanker.
En maken grote geografische gebieden onbewoonbaar voor decennia.
Dit is een verhaal over een land dat op een kruispunt staat.
Waar technologie en innovatie de trotse prestaties zijn van een na-oorlogse natie.
Een verhaal over hoe overheid en industrie samenwerken om de bevolking blind te houden voor de gevaren van radioactieve straling.
Maar boven alles, is dit een verhaal over een zooitje probleemschoppers
die een massale anti-kernkracht beweging in gang hebben gezet, in een land waar men neerkijkt op protest.
Dit is een verhaal over verzet tegen de stroom van radioactieve straling.
Ik ben hier om mijn film END:CIV te promoten,
die stelt dat al deze technologische bekwaamheid, de zaken die de Japanse samenleving ziet als bewijs van hun succes,
ontmanteld zouden moeten worden om wat er nog over is van de natuur op deze planeet te redden.
Negen maanden geleden zouden veel Japanners gedacht hebben dat ik gek was,
maar de realiteit van de meltdown in de Fukushima kerncentrale heeft sommige Japanners zich doen bedenken.
We moeten weten dat onze beschaving de kercentrales heeft geproduceerd, het produceert ook het plutonium.
De beschaving die wij mensen hebben gemaakt en het veroorzaakt zo'n ramp.
Dit is een zeer diepgaand probleem. We moeten veranderen hoe we leven.
Het is een vergaande conclusie, maar dit is dan ook een belangrijk doel voor veel mensen.
Maar voor ik het verhaal vertel van de onwaarschijnlijke groep helden van de anti-kern beweging, hier een aantal niet zo willekeurige feiten:
1: In augustus 1945 viel de VS de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki aan met twee kernbommen genaamd Fat Man en Little Boy.
Ze doden meer dan 100,000 mensen.
2: Tegen 1950 waren in Hiroshima en Nagasaki al ongeveer 200,000 mensen gestorven aan de gevolgen van radioactieve straling.
3: In 1954 werd het Japanse atoomprogramma gestart door oorlogscrimineel Matsutarō Shōriki,
terwijl hij werkte voor de CIA en met steun van de overheid van de VS.
Shōriki is tevens de persoon die Amerikaans honkbal en commerciële televisie naar Japan bracht.
4: De bedreiging van radioactieve straling zit diep ingebakken in de Japanse popcultuur,
meest bekend zijn de Godzilla-reeks en de anime film Akira.
5: In Japan kan de politie je zonder aanklacht arresteren en tot wel 23 dagen lang vasthouden.
6: Ongeveer 30.000 mensen plegen jaarlijks zelfmoord in Japan, één van de hoogste zelfmoordcijfers in de wereld.
Dit laatste feit helpt uit te lagen waarom Waturu Tsurimi, de man die je naast me ziet zitten,
het boek genaamd De Complete Handleiding voor Zelfmoord schreef.
Een gedetailleerde en geïllustreerde gids hoe je leven te beëindigen.
Blijkbaar is het niveau van depressie in Japan zo hoog,
dat zelfs met de introductie van anti-depressiva het zelfmoordcijfer niet lijkt te dalen.
Gedurende mijn verblijf was de vraag die me bleef dwarszitten:
Met al hun rijkdom en technologie, waarom zijn de mensen in Japan zo ongelukkig? Nah... schrap dat.
De vraag was: als de prestaties van industrialisatie de ziel en gezondheid van de Japanners vernietigd,
was het het risico waard om het land te laten draaien op kerncentrales?
Terwijl ik dit schrijf, maakt de Japanse overheid bekend dat de meltdown eindelijk beheerst is.
Dat was bijna negen maanden na de ramp.
Negen maanden van radioactieve vervuiling van de wereld's atmosfeer, tenminste, als je gelooft dat de overheid de waarheid vertelt.
Maar hoe erg is het écht?
Oordelend naar het leven in de stad Fukushima kan het niet zo heel slecht zijn.
Lopend door de stad krijg je het gevoel dat alles gewoon zijn gangetje gaat.
Immers, de stad Fukushima ligt 80km van de kerncentrale, ruim buiten de 20km evacuatiezone die de overheid in stand houdt.
Maar het probleem met radioactieve straling is dat het geurloos en onzichtbaar is.
Dus is het makkelijk voor mensen om te vergeten dat hun lichaam wordt aangevallen door radioactieve deeltjes.
Wataru Iwata is een professioneel muzikant.
Na de ramp verliet hij zijn huis in Tokyo en reisde hij zuidelijk naar Kyoto, uit angst om aan straling blootgesteld te worden.
Hij was van plan Japan voorgoed te verlaten, maar zijn geweten speelde op en in plaats van te vluchten verhuisde hij naar Fukushima
en hielp hij met oprichten van het Civiel Meetstation voor Radioactieve Straling.
Een groep toegewijd aan het meten van het niveau van radioactiviteit in voedsel en in mensen.
Na het ongeluk stelde de overheid een evacuatiezone in van 3km,
toen werd het 5, en toen 10, en het stopt bij 20km.
En dan zegt de overheid: Het is ok, het is veilig.
Toen ik Wataru voor het eerst ontmoette liet hij me enkele metingen zien op een plastic stralingsmeter,
en hij vertelde me dat de achtergrondstraling die dag 6 keer hoger was dan wat veilig is voor mensen.
De bodemgrond 16 keer hoger, en het water bijna 18 keer hoger.
Maar de kinderen bleven spelen op de grond, moeders bleven hun was buiten hangen
en de overheid bleef het verhaal ophangen van alles is ok.
Ik wil dat mensen evacueren, als ze kunnen.
In het bijzonder mensen met kinderen, jonge kinderen.
Vandaag ontmoet ik enkele anti-kern activisten in Chiyoda, een deel van Tokyo waar veel overheidsgebouwen staan
en dat tevens de thuishaven is van Tepco, de eigenaar van de Fukushima Daiichi kerncentrale.
We zijn hier omdat een bekend lid van de anti-kern beweging vandaag vrijkomt uit de gevangenis.
De activist wilde zijn naam niet bekend maken en identificeerde zichzelf simpelweg als 'A'.
A werd gearresteerd op een anti-racistische bijeenkomst terwijl hij een anti-kern spandoek droeg
Hij werd vastgehouden zonder aanklacht voor twaalf dagen,
en de dag dat hij vrijgelaten werd zou hij naar een rechtzaak moeten waarin de staat hem voor nog elf dagen vast wilde laten houden.
Dus zijn kameraden waren verrast en verblijd door zijn vrijlating.
Er werd een spontaan feestje gehouden een blok verderop recht voor het hoofdkwartier van Tepco,
waar activisten sinds maart een protestkamp hebben.
Hij vertelde me dat de staat de anti-kern beweging de kop in probeert te drukken, omdat het zorgt voor verbinding en éénheid
tussen alle vormen van sociale strijd in Japan, waardoor er een massale beweging is ontstaan.
Hij vertelde ook dat hij denkt dat de Japanse staat niet tegemoet zal komen aan de eisen van de anti-kern beweging,
waaronder het einde van kernenergie in Japan.
Korangi, 10 april 2011.
Precies één maand na de kernramp nemen meer dan 15,000 mensen deel aan een geluidsdemo om het einde van kernenergie te eisen.
Dit is waarom de overheid zo bang is.
Om het in context te plaatsen, er is in Japan geen grote protestbeweging vanuit het volk geweest sinds de jaren 70.
Met een kleine piek tijdens de aanloop naar de VS-oorlog met Irak.
Activisme wordt op neergekeken in Japan, dus een protest van 1.000 mensen is al een grote gebeurtenis.
Dezelfde groep die deze geluidsdemonstratie organiseerde trekt sindsdien elke maand dezelfde getalen mensen .
De organisatoren van deze geluidsdemonstraties zijn verschillende losse collectieven.
De HRP, mensen uit Korangi, wat ook de locatie is voor Shiroto no Ran.
En ja, het is eigenlijk... geen NGO is erbij betrokken.
De laatste groep die Kaori noemde, Shiroto no Ran,vrij vertaald als: Amateur-Rel.
Amateur-Rel is niet je standaard activistengroep, maar een collectief van mensen die twaalf winkels hebben geopend in de buurt Korangi.
De winkels variëren van bars en restaurants tot recyclewinkels, zoals degene die deze man draait.
Dat is Hajime Matsumoto, één van de oprichters van Amateur-Rel.
Hij legt uit dat publieke ruimte snel aan het verdwijnen is in Tokyo.
Dus het openen van winkels was een manier om ruimte terug te eisen en meerdere plekken te hebben om te socialiseren en acties te plannen.
Eén van de ruimtes die belangrijk was voor het succes van de anti-kern protesten is het Irregular Rhythm Asylum.
De afgelopen negen jaar draait Narita Keisuke de kleine anarchistische infoshop die tevens dient als een geïmproviseerd restaurant,
vergaderruimte en web-design studio in de wijk Shinjuku.
Tevens de plek van de grootste grassroots anti-kern demo tot heden.
Sommige mensen willen straling vergeten,
zodat ze terug kunnen naar hun dagelijkse leven.
We voelden een grote schok van de aardbeving, maar het was enkel dat moment, dat we ons in nood of gevaar voelden.
En nu is alles terug naar normaal, iedereen is weer aan het consumeren, consumeren, consumeren...
Wij willen bewustzijn creëren dat dit niet de normale gang van zaken is en dat we leven in een radioactief vervuild land.
Het is geen compromisbeweging. We willen alle kerncentrales in Japan sluiten en ze nooit meer laten openen.
Deze geluidsdemos hebben energie gegeven aan de jongeren, voor wie elke vorm van verzet nieuw is, en het Japanse volk een glimps gegeven
van wat ze kunnen bereiken wanneer ze verenigd zijn.
Ook al staat de Japanse anti-kern beweging nog in de kinderschoenen,
de mensen met wie ik sprak geloven oprecht dat ze kernenergie kunnen stoppen in hun land.
Wie twijfeld dat dit mogelijk is hoeft enkel naar de Duitse anti-kern beweging te kijken, die na massale protesten
als reactie op de Fukushima ramp, genoeg druk heeft uitgeoefend op de overheid om kernenergie voorgoed te stoppen.
Narita Keisuke vat de pro-actieve, oneerbiedige houding van zijn kameraden als volgt samen:
Ladies en gentleman, you ain't seen nothing yet