Βόρειο Εσωτερικό Λονδίνο, διαμέρισμα ρετιρέ
Τοίχοι άσπροι, χαλί άσπρο, γάτα άσπρη
Διαχωριστικά από ριζόχαρτο
Μοντέρνα τέχνη και φιλοδοξία
Ο οικοδεσπότης γιατρός
Ξύπνιος τύπος, με δικό του ιατρείο
Η κοπέλα του ηθοποιός
Φίλος μας παλιός από την πατρίδα
και παρέα πάντα διασκεδαστική
Ήρθαμε λοιπόν για δείπνο
Ο 5ος καλεσμένος μία άγνωστη
Οι οικοδεσπότες μας κάλεσαν για χατίρι της
γιατί το κορίτσι μόλις έφτασε από την Αυστραλία
και μετακόμισε στο Βόρειο Λονδίνο
και είναι κάποιου αδερφή
ή συνδέεται με κάποιον
Καθώς γίνονται οι συστάσεις
η ομορφιά της με θαμπώνει
Είναι ωραία, το δίχως άλλο
Με μάτια μαύρα, μαύρα μαλλιά
Καθώς όμως πάει να κάτσει
σφίγγομαι λίγο, το ομολογώ
γιατί προσέχω την άκρη του φτερού μιας νεράιδας
που έχει τατού στο δημοφιλές εκείνο σημείο
λίγο πάνω από τον ποπό
κι όταν πετάει ένα «είμαι Τοξοτάκι»
ανοίγει ένα κουτάκι, το ομολογώ
που γεμίζει αυτομάτως ταμπελάκια
μόλις λέει πως τη λένε Καταιγίδα.
Η συζήτηση στην αρχή ανάλαφρη και ζωηρή
πολύ γρήγορα όμως η Καταιγίδα ξεσπά:
Δεν μπορείς να γνωρίζεις τίποτα
Η γνώση δεν είναι παρά μία άποψη
γνωματεύει, με το Καμπερνέ Σωβινιόν της στο χέρι
βιζαβί
σ' ένα ξενέρωτο
εμπειρικού τύπου σχόλιο δικό μου
Δεν αρχίσαμε καλά, σκέφτομαι εγώ
Είμαστε ακόμα στα πρώτα ποτά
κι η γυναίκα μου από απέναντι
γουρλώνει τα μάτια
και άφωνα με ικετεύει: Να 'σαι ευγενικός!
Συζυγική προειδοποίηση
που καλύτερα να μην αγνοήσω
κι έτσι αντιστέκομαι να ρωτήσω την Καταιγίδα
αν η γνώση είναι τόσο πια απροσδιόριστη
όταν κάθε πρωί
αποφασίζει αν θ’ αφήσει
το διαμέρισμα από την εξώπορτα
ή από το παράθυρο του δευτέρου
Το φαΐ είναι θεσπέσιο και η Καταιγίδα
αποφεύγοντας ό,τι έχει κρέας
τρώει ευχαριστημένη
ενώ ο καλός γιατρός, λίγο πιωμένος
δίνει παράσταση διηγούμενος κάποια αναχρονιστική ιατρική άποψη
ώσπου η Καταιγίδα ξαφνικά διατρανώνει:
Μα το ανθρώπινο σώμα είναι ένα μυστήριο!
Η επιστήμη πέφτει σε τρύπα
μόλις προσπαθεί να εξηγήσει τη φύση της ψυχής
Η οικοδέσποινα με κοιτά παγωμένη
όπως η γυναίκα μου, ξέρει ότι υπάρχει περίπτωση
να με πιάσει εκείνο το σπάνιο αλλά διασκεδαστικό παραλήρημα
Όμως όχι. Τα χείλη μου σφραγίζουν.
Θέλω μόνο ν' απολαύσω το γεύμα
και μολονότι η Καταιγίδα αρχίζει να με κουρδίζει
δεν έχω πρόθεση να ταράξω τα νερά
συγκρατιέμαι βέβαια μετά βίας
καθώς – όμοια με τη μετεωρολογική της συνονόματη
η Καταιγίδα για τη βαρκούλα μας δυάρα δε δίνει
Οι φαρμακευτικές είναι ο εχθρός
Προωθούν την εξάρτηση από τα φάρμακα
εις βάρος των φυσικών θεραπειών
που από μόνες τους αρκούν για τον οργανισμό μας
Είναι ανήθικες κι έχουν κίνητρο την απληστία
Γιατί να παίρνεις φάρμακα
όταν γιατρεύεσαι και με βότανα;
Γιατί να χρησιμοποιείς χημικά
όταν τα ομοιοπαθητικά διαλύματα
σου λύνουν τα προβλήματα;
Είναι νομίζωκαιρός να επιστρέψουμε σε μια ζωή
με φυσικά φαρμακευτικά υποκατάστατα
Όσο κι αν πάσχισα
μια μικρή ρωγμή εμφανίζεται
στο διπλωματικό μου το φράγμα
Εξ ορισμού, ξεκινώ
η Εναλλακτική Ιατρική, συνεχίζω
είτε δεν έχει αποδειχτεί ότι λειτουργεί
ή έχει αποδειχτεί ότι δεν λειτουργεί
Ξέρεις πως λένε την «εναλλακτική ιατρική»
που έχει αποδειχτεί ότι λειτουργεί;
Ιατρική.
Δηλαδή εσύ δεν πιστεύεις
σε ΚΑΜΙΑ Φυσική θεραπεία;
Αντιθέτως, Καταιγίδα
και μάλιστα λίγο πριν έρθουμε για τσάι
πήρα ένα φάρμακο
που βγαίνει από τη φλούδα μιας ιτιάς
Ένα αναλγητικό με σχεδόν καμία παρενέργεια
Έχει ένα όνομα παράξενο
Πώς το είπαμε, αγάπη μου;
Μασπιρίνη;
Βασπιρίνη;
Α, ναι. Ασπιρίνη!
Που έκανε περίπου ένα δολάριο
στο φαρμακείο της γειτονιάς
Η διαμάχη προσωρινώς καταλαγιάζει
ενώ ο οικοδεσπότης μαζεύει τα πιάτα
επιστρέφοντας όμως με τα επιδόρπια
η Καταιγίδα ζωηρά διακηρύσσει
Το 'πε πρώτος ο Σαίξπηρ:
Γεμάτος είναι ο ουρανός και η γη από πράγματα
που η φιλοσοφία σου ούτε τα έχει ονειρευτεί
Η επιστήμη δεν είναι παρά ο τρόπος που μάθαμε να βλέπουμε την πραγματικότητα
Δεν εξηγεί την αγάπη ή την πνευματικότητα
Πώς εξηγεί η επιστήμη τα μέντιουμ
την αύρα, τη μετά θάνατον ζωή, τη δύναμη της προσευχής;
Συνειδητοποιώ
ότι κοιτώ βλοσυρά
σαν λαγός που παγιδεύεται ξαφνικά
στους εκτυφλωτικούς προβολείς της απύθμενης μπούρδας
Ίσως λόγω του Άμλετ που μόλις παράφρασε
ή του πέμπτου ποτηριού που μόλις κατέβασα
Το διπλωματικό μου φράγμα στενάζει
και ο μαλάκας που εγκλώβιζε
πλέον δεν έχει συγκρατημό:
Κοίταξε, Καταιγίδα, δε θέλω να στο χαλάσω
αλλά αύρα δεν υπάρχει!
Το διάβασμα της αύρας είναι σαν να μαντεύεις σκέψεις
Ούτε ο καφές, ούτε τα ζώδια, ούτε οι μεσημβρινοί
Οι άνθρωποι αυτοί δεν πουλάνε ικανότητα
Ή λένε ψέματα ή είναι τρελοί
Το ίδιο κι όσοι ισχυρίζονται ότι ξέρουν το θέλημα του Θεού
Και οι πνευματικοί θεραπευτές που νομίζουν πως έχουν μαγικά χέρια
Κι επιπλέον,
γιατί θεωρούμε ότι είναι ΟΚ
να προσποιούνται ορισμένοι ότι μιλούν με τους πεθαμένους;
Δεν είναι εντελώς μαλακισμένο αυτό;
Να λες ψέματα σε μια μάνα που θρηνεί το παιδί της
Πως είσαι σ’ επαφή με την άλλη πλευρά;
Εντελώς άρρωστο το βρίσκω
Δηλαδή χρειάζεται και διευκρίνηση ότι μέντιουμ δεν υπάρχουν;
Πόσων χρονών είμαστε; 2;
Πιστεύουμε δηλαδή ότι ακούμε φωνές;
Πιστεύουμε ακόμα ότι ο Άγιος Βασίλης μας φέρνει τα δώρα;
Ότι ο Μάικλ Τζάξον δεν έκανε πλαστικές;
Θαμπωνόμαστε ακόμα με κόλπα του τσίρκου
Και νομίζουμε πως οι νεκροί
θα θέλανε να μιλάνε με πρήχτες;
σαν τον Τζον Έντουαρντ;
Η Καταιγίδα, προς τιμήν της, παρά τη λοιδορία
συνεχίζει να εκτοξεύει κλισέ με τρομερή ακρίβεια
σαν ελεύθερος σκοπευτής με μπούρδες για πυρομαχικά
Είσαι τόσο σίγουρος για όσα λες
αλλά φοράς απλώς παρωπίδες
νομίζω ότι θα διαπιστώσεις
ότι η πίστη σου στην επιστήμη και τα τεστ
είναι το ίδιο τυφλή
με την πίστη ενός φονταμενταλιστή
Ωχ καλό επιχείρημα, κάτσε να σκεφτώ μια στιγμή
Α περίμενε, λάθος, μπαρούφα είπες χοντρή
Η επιστήμη προσαρμόζει τις απόψεις της με βάση τις παρατηρήσεις
Η πίστη είναι η άρνηση της παρατήρησης με σκοπό τη διατήρηση της Δοξασίας
Αν μου αποδείξεις
ότι π.χ. η ομοιοπαθητική λειτουργεί
τότε θ' αλλάξω γνώμη
Θα κάνω κωλοτούμπες
Θα με ξεμπροστιάσεις όσο δεν πάει
αλλά θα βγω στους δρόμους και θα φωνάζω
Θαύμα! Ρίξτε στα σκουπίδια τη φυσική!
Το νερό έχει μνήμη!
Κι ενώ η μνήμη μιας από καιρό χαμένης σταγόνας από χυμό κρεμμυδιού είναι αέναη
για κάποιο λόγο ξεχνάει όλα τα σκατά που έχει αγγίξει
Δείξε μου ότι δουλεύει και πώς δουλεύει
κι εγώ μόλις συνέλθω απ' το σοκ
θα σκαλίσω με διαβήτη πάνω στον πούτσο μου «Ά, στο καλό»
Όλοι πλέον με κοιτάνε
αλλά εγώ τα 'χω πάρει κι αφού το 'φτασα πια ως εδώ
Σκέφτομαι, τώρα το 'κανα που το 'κανα:
Η ζωή είναι γεμάτη μυστήρια, ναι
αλλά κάπου υπάρχουν απαντήσεις
και δε θα βρεθούν
από όσους στρογγυλοκάθονται
με ύφος σοβαρό
και λένε, μυστήριο πράγμα η ζωή
Ας καθίσουμε να ελπίζουμε
Ας καλέσουμε το γαμημένο τον Πάπα
Ας βάλουμε να δούμε την Όπρα
να παίρνει συνέντευξη τον Ντήπακ Τσόπρα
Αν είναι να δεις τηλεόραση, δες Σκούμπυ Ντου
Ήταν φοβερή αυτή η σειρά
γιατί σε κάθε εκκλησία που είχε δαίμονα
και κάθε σχολείο που είχε φάντασμα
σήκωναν τη μάσκα και τι ήταν από κάτω;
Το αρχίδι ο επιστάτης ή ο χειριστής της νεροτσουλήθρας
Γιατί σε ολόκληρη την ιστορία
κάθε μυστήριο
που λύθηκε ποτέ, αποδείχτηκε
πως δεν ήταν Μαγεία
Μήπως η ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει γνώση
σε φοβίζει;
Η ιδέα ότι ένα απόγεμα με τη
γαμω-Wikipedia μπορεί να σε φωτίσει
σε φοβίζει;
Μήπως η σκέψη πως το μεταφυσικό μπορεί να μην υπάρχει
σου ζαλίζει το κεφάλι
τόσο που προτιμάς να στέκεις μέσα στην ομίχλη
της ανικανότητάς σου να ανοίξεις το Google;
Δεν αρκεί όλο αυτό;
Ο κόσμος αυτός και μόνο;
Αυτός ο όμορφος, περίπλοκος,
θαυμάσιος, ασύλληπτος, φυσικός κόσμος;
Πώς γίνεται να μη μας ελκύει την προσοχή, σε σημείο
να πρέπει να τον υποβιβάζουμε εφευρίσκοντας
φτηνούς, κατασκευασμένους Μύθους και Τέρατα;
Αφού σου αρέσει τόσο ο Σαίξπηρ
δάνεισέ μου το αφτί σου:
«Να χρυσώσω τον ραφιναρισμένο χρυσό, να βάψω τον κρίνο,
Να αρωματίσω τη βιολέτα... είναι εντελώς μαλακία»
Ή κάπως έτσι
Και τι είχε πει ο Σάτσμο;
Βλέπω δέντρα πράσινα
και κόκκινα ρόδα
Ωραία λοιπόν, αν θες να
δοξάζεις τον Κρίσνα και το Βισνού
μ' έναν μετα-αποικιακό, αλαζονικό,
καταπιεσμένο και τυποποιημένο τρόπο
Ό,τι πεις, λοιπόν εντάξει
αλλά να τι με καυλώνει εμένα:
Είμαι ένα μικροσκοπικό, ασήμαντο, αδαές ψίχουλο από άνθρακα
Έχω μία μόνο ζωή, και είναι μικρή
ασήμαντη...
Χάρις όμως στις πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις
μπορώ και ζω το διπλάσιο σε σχέση με τους προ-προ-προ-προπάππους και τις προγιαγιάδες μου
Στο διπλάσιο να ζω τη ζωούλα μου αυτή
Στο διπλάσιο να αγαπώ τη γυναικούλα μου αυτή
Δυο φορές τα χρόνια με φίλους και κρασί
Να τρώμε μαζί κάρυ και να την πέφτουμε
Σε χίπισσες καλλονές
με νεράιδες στη ραχοκοκαλιά
και πεταλούδες στα βυζιά
Κι αν κάποιους ίσως έχω θίξει
σκεφτείτε αυτό, κι όλα θα φτιάξουν:
Πιο εύκολο δέκα λεπτά να γυρνούσε πίσω ο χρόνος
παρά εσύ να άλλαζες γνώμη.
Written and performed by Tim Minchin
Produced by Tracy King
Character Design and animation by DC Turner
Camera & Effects: Ricky Earl, Fraser Davidson, DC Turner, Andrew Flatt
Supporting Character Animation: Ricky Earl, Kei Phillips, Ash Collins, Valentina Grasso, Betty Le Bon, Fraser Davidson
Supporting character artwork: Kei Phillips, Ricky Earl, Diego Garcia, Betty Le Bon, Fraiser Davidson, Rachael King, Stuart Mason, Manu Roig
Sound: Milton Mermikedes, Bridget Merkimedes, Holley Gray, Matthias Simmons, Pete Clements
Additional Storyboards: Tracy King, Fraser Davidson, Ricky Earl, Joe Pavlo
With thanks to: Sid Rodrigues, Rebecca Watson, Jane Goldman and family, Chris Blohm, Loretta King, Susan Turner
With thanks to: Lyndsey Brown, Shella Livingston, Helen Jack, Chris Cox, Tom Milsom, Robin Ince
© Storm Movie 2011 All Rights Reserved. stormmovie.net, timminchin.com, kershoot.com