افزون بر موضوع هائی که در دو ویدیوی نخستین، مورد بحث قرار گرفت، موضوع پناهندگان، به عنوان یکی از مسائل اصلی برای درک و فهم بحران اسرائیل-فلسطینی است.
پناهندگان، چه کسانی هستند؟
چرا، پس از متجاوز از شصت سال، هنوز یک مسئله به شمار می رود؟
اجازه دهید به حقایق نظر افکنیم...
بنابراین.. چگونه آغاز شد؟
در ماه مه 1948، هفت کشور عربی، به جمعیت عرب محلی ملحق شدند تا در تلاشی همگانی، کشور یهودی دوباره تاسیس شده را نابود سازند.
حدود 500 هزار نفر از جمعیت عرب محلیِ ترغیب و تشویق شده توسط رهبران عرب، که از جنگ پیروز بازخواهند گشت، اما شکست خورده از جنگ بازگشتند، به مناطق عربی همسایه پناهنده شدند.
اما، آیا این، تصویر کامل مسئله است؟
از شما خواهش می کنم در این عکس ها، به پناهندگان و آوارگان نگاه کنید.
بسیاری از مردمی که وانمود می شود که پناهنگان عرب اند که از اسرائیل گریخته اند.
اما در حقیقت، آوارگان بیگناه یهودی هستند که مجبور شده اند از کشورهای عربی خارج شوند.
این نقشه، تمامی داستان را تعریف می کند.
آوارگان یهودی، بسیار بیشتر از آوارگان عرب بوده اند.
متجاوز از 850 هزار یهودی، از جوامع باستانی و کهن یهودی پیش از تاریخ اسلام، و اشغال خاورمیانه توسط عرب، مجبور به ترک خانه و کاشانه خود شدند.
یهودیان، در بسیاری از کشورها، از تابعیت و شهروندی خود محروم شده و دارائی و املاکشان مصادره گردید.
برخلاف آن، 160 هزار عرب، پیشنهاد اسرائیل را برای باقی ماندن، پذیرفتند و امروزه، متجاوز از یک میلیون شهروند اسرائیلی- عرب، با تمامی حقوق متساوی، در اسرائیل زندگی می کنند.
حالا سوال این است:
آیا هرگز در باره اردوگاه آوراگان یهودی، کلمه شنیده اید؟
… I didn't think so. ..تصور نمی کنم.
آوارگان یهودی، به فوریت مورد استقبال قرار گرفته و جذب اسرائیل و یا دیگر کشورها شدند.
پس چرا، پس از متجاوز از 60 سال، پناهندگان عرب فلسطینی هنوز مورد استقبال برادران خود قرار نگرفته و جذب کشورهایشان نشده اند؟
و چگونه است که جمعیت آنها از 500 هزار نفر به 4.7 میلیون نفر بالغ شده است؟
حقیقت غم انگیز و تلخ آن است که آوارگان عرب هرگز چنین بخت و اقبالی را نداشته اند.
تلاش ها در جهت اسکان مجدد، با موانعی نظیر قوانین مختلف و متعدد تبعیض آمیز کشورهای عربی روبرو بوده است، قوانینی از این قبیل:
قانون منع دریافت تابعیت-به استثنای اردن
جلوگیری از ورود و ثبت نام آنان در بسیاری از حرفه و مهارت های فنی
ممنوعیت مالکیت زمین
محدودیت و ممنوعیت در جابجائی و نقل و انتقال
و عدم پذیرش آنان در خدمات آموزشی و بهداشتی.
سر الکساندر گالووی، یک مدیر اسبق سازمان پناهندگان سازمان ملل متحد در اردن، دلیل این تبعیض را توضیح می دهد:
نقل قول: «...کشورهای عربی مایل به حل و فصل مشکل پناهندگان عرب نیستند. آنها خواستار آن هستند که آنرا به عنوان یک درد و رنج همیشگی حفظ کنند... بعنوان سلاحی علیه اسرائیل».
جمال عبدالناصر، رئیس جمهور مصر، تاثیر چنین "سلاحی" را، کاشتن بذر نفرت و تنفر در میان آوراگان نسبت به اسرائیل، تشریح کرد:
نقل قول: «اگر آوارگان به اسرائیل بازگردند، اسرائیل، از ادامه زیستن، باز خواهد ایستاد».
و سازمان ملل متحد چه نقشی بازی کرده است؟ متاسفانه، کمترین کمکی نکرده است...
در حالیکه تمامی آوارگان در سطح جهانی از کمک و مدد کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، بهره مند شده اند،
... سازمان ملل، سازمان ویژه UNRWA را بطور اخص برای فلسطینیان تاسیس کرد.
چرا پناهندگان فلسطینی نمی توانند از همان سازمانی که به آوارگان بوسنی، کنگو و یا دارفور کمک می کنند، بهره گیرند؟ چند توضیح...
پاسخ این است که، در حالی که آژانس مرکزی پناهندگان سازمان ملل متحد در جهت اسکان دگرباره پناهندگان تلاش می کند، آژانس پناهندگان فلسطینی سازمان ملل متحد با بکار گیری ضوابطی مخصوص و ویژه، به ابدی و جاودانی کردن وضعیت و موقعیت آنان اشتغال دارد.
برای مثال:
پناهندگان پس از دریافت تابعیت و شهروندی، از یک کشور مورد قبول، وضعیت آوارگی خود را از دست می دهند، اما پناهندگان فلسطینی، آن حق و وضعیت قانونی را از دست نمی دهند.
آوارگان نمی توانند این وضعیت خود را از نسلی به نسل دیگر انتقال دهند، اما پناهندگان فلسطینی، می توانند.
آوارگان، تشویق و ترغیب می شوند که در کشورهای دیگری اسکان گزیده و یا در کشورهای میزبانشان، تلفیق و درآمیزند- UNRWA ، از بکار بردن چنین سیاست هائی، پرهیز می کند.
سازمان ملل متحد، برای هر پناهنده فلسطینی، سه برابر دیگر پناهندگان، بودجه صرف می کند و 30 برابر کارمند مسئول برای رسیدگی استخدام می کند.
The bottom line is: نتیجه این است که:
در تمامی طول قرن بیستم، سازمان ملل متحد برای دهها میلیون آواره، راه حل های استوار و پایداری پیدا کرده است، حال آنکه سازمان مسئول رسیدگی به امور پناهندگان فلسطینی سازمان ملل، هیچ راه حلی پیدا نکرده است.
بعضی ها ممکن است آنرا دوروئی و ریاکاری بخوانند...
اجازه دهید چیز شخصی را با شما در میان گذارم...
افراد خانواده پدر من مجبور به ترک کشور الجزایر شدند... آنها، و 600 هزار یهودی دیگر از کشورهای عربی، در اسرائیل سکنی گزیدند.
تاریخ، ثابت کرده است که دوباره سکنی گزیدن و در آمیختن و تلفیق شدن، به دهها میلیون آواره در طول قرن بیستم، کمک کرده است تا زندگی خود را احیا و بازسازی کنند.
اما، پناهندگان فلسطینی، میان عدم علاقه و تمایل رهبران عرب، به قبول و پذیرفتن برادران عرب خود، و آژانس های سازمان ملل متحد، که اصول برابر و مقبول جهانی را برای تمامی آوارگان بطور یکسان بکار نمی برند، گرفتار و اسیر شده اند.
آیا این، منصفانه و عدل است؟