پس از پرداختن به حقوق قانونی اسرائیل در کرانه باختری، هم اینک به موضوع روند صلح می پردازیم.
بسیاری می گویند که حضور اسرائیل در کرانه باختری، چیزی که بعضی ها آنرا «اشغال» می خوانند، عامل دشمنی و خصومت فلسطینی ها نسبت به اسرائیل و همچنین دلیل اینکه صلحی وجود ندارد، می باشد.
اما آیا واقعا این حقیقت دارد؟
اگر حضور اسرائیل دلیل اصلی این کشمکش است، پس نتیجه این است که پیش از سال 1967 که اسرائیل در کرانه باختری حضور نداشته، کشمکشی هم وجود نداشته است. آیا چنین است؟
اجازه دهید به حقایق بنگریم.
سازمان آزادیبخش فلسطین («ساف») در سال 1964 تاسیس شد.
زمانی که تمامی کرانه باختری رود اردن و نوار غزه در دست اعراب بود.
چرا «ساف» در 1964 سال، زمانی که اسرائیل در کرانه باختری و نوار غزه حضوری نداشت، بوجود آمد؟
کدام «فلسطین» را می خواستند آزاد کنند؟
نماد و نشان «ساف»، پاسخ ما را می دهد. 0:01:04.00,0:01:10.000 «ساف» بوجود آمد تا با توسل به زور تمامی کشور اسرائیل را از نقشه خاورمیانه محو کند.
هدفی که به روشنی در منشور آنها بیان شده.
این هدف، تازگی نداشت.
«ساف» تاریخ دراز مدت عرب را دنبال می کند که می گوید «نه».
نه، به خودمختاری ملی مردم یهود.
نه، به شناسائی سرزمین مادری اجدادی یهود.
بیائید به تاریخ نظر افکنیم:
در 1937، «کمیسیون پیل»، تقسیم سرزمین را به یک کشور یهودی و یک کشور عربی توصیه کرد.
بخش عرب شامل 96 درصد از سرزمینی می شد که «جامعه ملل» در اصل آنرا «سرزمین مادری یهود» تعیین کرده بود.
این بخش، شامل سرزمین هائی بسیار فراتر از کرانه باختری بود.
اما بجای پذیرفتن یهودیان بعنوان شریک صلح، حاج امین الحسینی، یکی از رهبران فلسطینی، گفت «نه» و شریکی پیدا کرد که نظرش به نظر خودش نزدیک تر بود.
در سال 1947، سازمان ملل متحد، طرح تفکیک و جداسازی را پیشنهاد کرد که بار دیگر به اعراب سرزمینی خیلی فراتر از کرانه باختری تخصیص می یافت.
یهودیان گفتند «بله» 0:02:14.000,0:02:18.500 رهبران عرب بار دیگر گفتند «نه» و «جنگ براندازی» را آغاز کردند.
اسرائیل برنده آن جنگ شد، کشور را تاسیس کرد، و علارغم این حقیقت که تمامی کرانه باختری در دست همسایگان عرب بود، اسرائیل حتی یک روز صلح نیز نداشت.
اعراب بطور مداوم گفتند «نه».
آنها بیرحمانه به اسرائیل حمله کردند و کرانه باختری را به صورت سکوی پرتاب در آوردند تا نهایتا اسرائیل در یک جنگ تدافعی در سال 1967، آنرا از دست اعراب خارج ساخت.
پس از جنگ، اتحادیه عرب، تمامی تلاش های صلح را رد کرد. 0:02:46.500,0:02:50.000 آنها به استفاده از زور بجای مذاکره ادامه دادند.
و در اجلاس سران در شهر خارطوم، بار دیگر شنیدیم «نه، نه، نه».
اجازه دهید بسرعت به سال 1993 برسیم. اسرائیل و فلسطینیان «پیمان اسلو» را امضا کردند.
آیا فلسطینی ها نهایتا گفتند «بله»؟
ظاهرا گفتند. اسرائیل گفت «بله» و کنترل منطقه ای را به یک دولت فلسطینی که خود اسرائیل به تاسیس آن کمک کرد، سپرد.
اما علیرغم امضای موافقتنامه، رفتار فلسطینی می گفت «نه».
طی پنج سال بعد، اسرائیل شاهد افزایش چشمگیر حملات تروریستی بود، که صدها اسرائیلی طی آن جان باختند.
در 1996، یاسر عرفات، رهبر فلسطینی ها اعلام کرد: «ما در نظر داریم کشور اسرائیل را محو کرده و یک کشور خالص فلسطینی تاسیس کنیم».
اما اسرائیل از گفتن «بله» دست بر نداشت.
در سال 2000، باراک، نخست وزیر وقت اسرائیل به فلسطینی ها 93 درصد از کرانه باختری را پیشنهاد کرد.
بار دیگر، پاسخ «نه» بود. همراه با ترس و وحشت فزاینده.
در سال 2005، اسرائیل از نوار غزه خارج شد، 8500 شهروند اسرائیلی را آواره کرد، به امید اینکه صلح برقرار شود.
فلسطینی ها؟ بار دیگر گفتند «نه».
این بار آنها حملات موشکی از غزه را علیه شهروندان اسرائیلی با 500 درصد افزایش ادامه دادند.
در 2008، یکبار دیگر اسرائیل گفت «بله»
اولمرت، نخست وزیر وقت، تقریبا تمامی خواسته های فلسطینی را پذیرا شد، از جمله گذشت کردن از تقریبا 100 در صد کرانه باختری با معاوضه بخش کوچکی زمین.
و فلسطینی ها؟ دوباره گفتند «نه».
بنابراین، چه نتیجه ای می گیریم؟
اولا، این کشمکش بدلیل حضور اسرائیل در کرانه باختری نبوده است.
دلیل واقعی این کشمکش تا به امروز، تاریخچه دراز مدت اعراب، در «نه» گفتن است.
«نه، به صلح» ... «نه، به موجودیت اسرائیل»
زیرا، «نه» با سیاست، آموزش و رسانه های گروهی فلسطینی، سازگاری دارد.
رهبران سیاسی و مذهبی بی وقفه نابودی اسرائیل را توصیه می کنند.
دوما، اسرائیل برای دهه ها گفته است «بله» و آنرا با امضای موافقتنامه صلح با اردن و مصر ثابت کرده است.
بنابراین، از اینجا به کجا خواهیم رفت؟
صلح را چگونه بدست خواهیم آورد؟
با کمی حسن نیت، شناسائی دو جانبه حق خودمختاری، و سازش و مصالحه واقعی هر دو طرف.
اسرائیل به نوبه خود همچنان به یک صلح واقعی و استوار خواهد گفت «بله».
But…for the peace process to succeed; The Palestinians…. will have to give up their uncompromising choice… اما، برای موفق بودن روند صلح، فلسطینی ها باید عدم سازش را کنار گذارده، مذاکره را پذیرا شوند.
و «نه» را به «بله» تبدیل کنند.
وقت آن رسیده است.