ပါပူရာတို႔ေက်ာင္း
ကြ်န္ေတာ္ေနေနတဲ့ေဟာဒီကမာၻၾကီးနဲ႔ ပတ္သတ္သမွ်အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ သိဖို႔လိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္၀န္းက်င္ကျဖစ္ပ်က္သမွ်ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ သိတယ္.
ပင္လယ္...ငါး...ျပီးေတာ့ ငါးကို ဘယ္လိုဖမ္းမယ္ စသျဖင့္ေပါ့
ကြ်န္ေတာ္ကအေမနဲ႔အတူ လယ္ထဲကို လိုက္ေလ့ရွိတယ္။ အပင္ေတြဘယ္လုိၾကီးတယ္..အပင္ေတြကို သဘာ၀က ဘယ္လိုအစာအာဟာရေပးတယ္ဆိုတာကအစ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္
အေမ့ေနာက္လိုက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္သိပ္ေပ်ာ္တယ္.
ဘာကမ်ားခက္ခဲေနရမွာလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းကျပန္လာတယ္။ အိမ္စာေတြလုပ္ဖို႔မလိုဘူးေလ.
ကိုလိုနီအခ်ိန္တုန္းက ဆရာမေတြရဲ့ သင္ၾကားနည္းက တစ္မ်ိဳးဗ်.
ကေလးေတြကို စာေရး၊စာဖတ္တတ္ဖို႔ သူတို႔ သင္ၾကားခဲ့တာဟာ ဒီေန႔ သင္ၾကားနည္းနဲ႔ အေတာ္ကြာတယ္.
အခုအခ်ိန္မွာ အမ်ားစုက ေက်ာင္းသားကို ဖိအားေပးစနစ္နဲ႔ သင္တယ္.
ဘာေၾကာင့္မ်ား ကေလးေတြကို အိမ္စာေတြ ေပးေနဦးမွာလဲ.
ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ သူတို႔ေလးေတြေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ကစားခ်ိန္ေပးသင့္တယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ ေဆာ ့ဖို႔အခ်ိန္ရျပီး ေကာင္းေကာင္းလည္းအိပ္ေပ်ာ္မယ္။
သူတို႔ပခံုးေပၚမွာ ေလးလံတဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြ မရွိဘဲနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ.
သူတို႔ခမ်ာ ကစားခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ အိမ္စာေတြရွိပါေသးလားလို႔ သတိရရွာၾကေသးတာမဟုတ္လား။
သူတို႔အေမေတြကို သူတို႔ေမးၾကေပမယ့္ အေမေတြကမွ အဲဒီအိမ္စာေတြကို နားမလည္တာ.
ဒီလိုပဲ အစ္ကုိေတြလည္းေမးရျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ အျပင္မွာကလည္း ေမွာင္ေနျပီ။ ေနာက္က်ေနျပီ။ မနက္ျဖန္ဆို အိမ္စာက တင္ရေတာ့မွာ..
ဒီေတာ့ အိမ္စာေတြေၾကာင့္ ဖိစီးေနရတာေတြကို ကန္႔သတ္ဖို႔ု႔လိုျပီ..
ပိုေၾကာက္ေလ ပိုဖ်ဥ္းေလပါပဲ။ အေၾကာက္တရားက အေတြးအေခၚကို ပိုအားနည္းေစတယ္.
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႔ကေလးေတြက ျမင္ရံုနဲ႔နားလည္တယ္။တစ္ခ်ိဳ႔က ၾကားမွနားလည္တာ။ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဒီအတိုင္းကို နားလည္လြယ္တယ္.
ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နားလည္ဖို႔ လိုတာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္.
သူတို႔ေလးေတြဟာ အျပင္ကိုၾကည့္ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္္ စာသင္တာကိုေတာ့ နားေထာင္ေနၾကဆဲပဲ..
အခုက် ေက်ာင္းသားေတြကို စာသင္ခန္းထဲမွာ ပိတ္မိေစျပီး ဆရာေတြက ဖိအားေပးသူေတြျဖစ္လာျပီး..
ဒီလိုေအာ္ၾကတယ္...ေဟ့..မင္း ဘာကိုၾကည့္ေနတာလဲ.
အခု ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ တကယ့္ေတာ္တဲ့ အတန္း ရွိတယ္..
ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကေလးေတြကို အသင္တတ္ျမန္တဲ့ကေလးနဲ႔ မျမန္တဲ့ကေလးဆိုျပီးခြဲျခားလိုက္တယ္.
နည္းနည္းသိျပီးသား ကေလးဆိုရင္ တျခားဆရာေတြကိုပါ သူတို႔ေလးေတြကို သင္ခြင့္ျပဳတယ္.
ဒါေၾကာင့္ ရိုးရိုးမသင္ဘူး။ က႑ အလိုက္ ခ်င့္ခ်ိန္ရတယ္.
လမ္းညႊန္ျခင္းအတြက္ေတာ့ ဆရာဟာ တပည့္ေတြနဲ႔ အမွန္တကယ္နီးစပ္ဖို႔လိုတယ္.သူတို႔ေလးေတြလက္ကို ေဟာဒီလိုကိုင္ျပီး...
ကြ်န္ေတာ္တို႕က စာသင္ခန္းထဲ၀င္လာ သူတို႔စာအုပ္ထဲ တစ္ခုခုုေရးခိုင္း၊ အဲဒါကို ေက်ာင္းသားေတြ ထပ္ခါထပ္ခါ ေရးဖို႔ ညႊန္ၾကားမယ္ေပါ့.
မိဘေတြနဲ႔ေတြ႔တဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲအခ်ိဳ႔မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ေျပာခဲ့တယ္. ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ယူနီေဖာင္းတစ္စံုနဲ႔ပတ္သတ္တာေတြအတြက္ ကေလးေတြကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ျခယ္ေနတာပဲ လို႔ေလ..
တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔ေလးေတြ ယူနီေဖာင္းက စိုေနဦးမယ္ဆိုရင္ တီရွပ္နဲ႔ေက်ာင္းလာလည္းရပါတယ္.တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔ဖိနပ္ေတြ ျပတ္မယ္၊ ခိုးခံရမယ္ ဆိုလည္း ဖိနပ္သစ္ေပးႏိုင္သလို ေျခဗလာနဲ႔လည္း သြားႏိုင္သားပဲ.
အေရးၾကီးဆံုးအခ်က္က ကေလးဟာ စာသင္ဖို႔စိတ္ ရွိေနဖို႔ပဲ.
တစ္ခ်ိန္က ဒတ္ခ်္ကိုလိုနီျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ဒီေန႔ကို ႏႈိင္းယွဥ္ရင္ေတာ့ အေတာ္ၾကီးကြာျခားပါတယ္.
ကိုလိုနီေတြက ေက်ာင္းေတြေတာ့ မေဆာက္ေပးသြားဘူးဗ်...သူတို႔ကဒီမွာ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးပဲေလ့လာခဲ့တာ.
ကမ္းရိုးတစ္ေလွ်ာက္က ေတာင္တန္းေတြ ခ်ိဳင့္၀ႈမ္းေတြ စမ္းေခ်ာင္းေတြ..မွာ ေလ့လာခဲ့ၾကတာေပါ့.
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ပညာေရးစံတစ္မ်ိဳးကို ဒီမွာ ပံုစံခ်ဖို႔ သူတို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္..
သူတို႔ဟာ ေဒသတြင္းပံုျပင္ေတြကိုစုစည္းျပီး စာဖတ္ခ်င္လာေအာင္ ဖန္တီးခဲ့တယ္.
ဒါေၾကာင့္လည္း ကေလးေတြအတြက္ ဖတ္စရာစာေပက သူတို႔ေမြးဖြားၾကီးျပင္းတဲ့ ဒီနယ္ေျမက ဒီေနရာေတြကိုပဲ အေျခတည္္တယ္.
ကေလးေတြက အဲဒီပံုျပင္ေတြကို နားလည္ၾကတယ္။ သူတို႔ သိျပီးသားမို႔ပါ။ သူတို႔မွာ ၀က္ကေလးေတြ ရွိၾကတယ္.
သူတို႔ေက်ာင္းေတြကို ဘယ္လိုတည္ေဆာက္သလဲဆိုတာ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္
အရမ္းအကန္႔အသတ္မ်ားျပီး ကေလးေတြခမ်ာ စာသင္ခန္းထဲပိတ္မိေနတယ္.ဒီေတာ့အျပင္ေလာကအေပၚ..
ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းတဲ့ ေဟာဒီအျပင္ေလာကအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈနည္းလာတယ္.
အရင္တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းေတြရဲ့နံရံေတြကို ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ပုခံုးေသးေသးေလးထက္ ပိုျမင့္ေအာင္သာ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္.
ဒါေၾကာင့္လည္း ငွက္ေတြပ်ံေနတာ မိုးေတြရြာေနတာကို ကေလးေတြျမင္ရေတာ့ သင္ၾကားခ်ိန္မွာ စိတ္ပင္ပန္းလာရင္ ဒါေလးေတြ ၾကည့္ျပီးရႊင္လန္းႏိုင္တယ္ေလ.
ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ရက္ဟာ ပံုဆြဲတာတို႔ သီခ်င္းဆိုတာတို႔နဲ႔ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းလႊတ္ခါနီးခ်ိန္ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ သီခ်င္းဆိုေလ့ရွိတယ္.
ဒီေတာ့ ဒီသင္ၾကားေရးစနစ္က အေတြးကို ႏိႈးဆြျခင္းကို အေျခခံတယ္ေပါ့..ျပႆနာေတြကို ပံုဆြဲျခင္းနဲ႔ အေျဖရွာေဆြးေႏြးၾကတယ္ေပါ့.
အင္ဒိုနီးရွားမွာဖြင့္ထားတဲ့ ပါပူရာေက်ာင္း လို႔ ကြ်န္ေတာ္ေခၚရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ဒီက ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက ပါပူရာနယ္သားေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ.
ပါပူရာနယ္သားနဲ႔ ပါပူရာ မဟုတ္သူေက်ာင္းသားအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ မတူညီတဲ့ သင္ရိုးေတြရွိပါတယ္.
ပါပူရာမဟုတ္တဲ့ေက်ာင္းသားကို ကြ်န္ေတာ္တို႕က (၁)နဲ႔(၁)ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ရလဲေမးရင္ သူက (၂)ရတယ္လို႔ ေျဖလိမ့္မယ္
ပါပူရာေတြအတြက္က် ဒီသင္ခန္းစာကို ဒီ့ထက္ဂရုစိုက္ဖို႔လိုအပ္သြားျပီ.
(၁)နဲ႔(၁)ေပါင္း၊ဘာေၾကာင့္ (၂) လို႔မေျဖႏို္္င္တာလဲ။ ဒါဟာ သူတို႔ေတြ ညံ့လို႔မဟုတ္ပါဘူး။
သူတို႔ေလးေတြက မွားသြားမွာေၾကာက္ျပီး စဥ္းစားလြန္ေနလို႔ပါ.
ဒါေၾကာင့္လည္း ဒတ္ခ်္ဆရာေတြဟာ ပါပူရာေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တျခားေက်ာင္းသားေတြကို ေရာေႏွာမထားခဲ့တာ.
ဒါဟာ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး.
တကယ္လို႔မ်ား ပါပူရာေက်ာင္းသားနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားေက်ာင္းသားကို အတန္းတစ္ခုထဲထားမယ္ဆိုရင္ အင္ဒိုနီးရွားေက်ာင္းသားက ပိုထူးခြ်န္မွာပါ.
အင္ဒိုနီးရွားမိဘေတြက သူတို႔သားသမီးေတြကို အိမ္မွာတင္ သင္ၾကားႏိုင္ဖို႔ ေထာက္ပ့့ံေပးႏိုင္ၾကတယ္.
ပါပူရာေတြအတြက္က်..သူတို႔မိဘေတြဟာ တကယ့္ ထိပ္တန္းျဖစ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကေလးေတြကိုအိမ္မွာ သင္ၾကားေပးေလ ့မရွိၾကဘူး.
ဒ့ါေၾကာင့္လည္း ဆရာေတြအေနနဲ႔ အေတာ္အခက္ေတြ႔ရတာပါပဲ.
ဒါေၾကာင့္ ပါပူရာကေလးေတြအတြက္ သင္ၾကားေရးဟာ အခ်ိန္နဲ႔ေနရာကို သူမ်ားထက္ပိုလိုတယ္.သူတို႔ညံ့လို႔ မဟုတ္ပါဘူး.
ဒါက ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ လက္ခုပ္ကို တစ္ဖက္ထဲတီးေနရသလိုပဲ..လက္တစ္ဖက္ထဲနဲ႔ေတာ့ အသံမထြက္ႏိုင္ဘူးေလ.
မိဘ၊ဆရာေတြကပါ ပူးေပါင္းေဆြးေႏြးမွ လက္ခုပ္သံထြက္မွာပါ.
ဒါကပဲ ကေလးေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး အေျဖျဖစ္ပါလိမ့္မယ္.