De waarheid over de West Bank
Vaak wordt in het nieuws gesproken over: ‘bezette gebieden’, ‘ de grenzen van 1967’.
en ‘illegale nederzettingen’.
En het verhaal dat we gewoonlijk horen klinkt heel simpel:
“ Gedurende de Zes Daagse Oorlog veroverde Israël de West Bank op de Palestijnen; weigerde te voldoen aan de VN eis om zich terug te trekken;
en bouwde illegaal nederzettingen”
Maar klopt dat?
Laten we proberen om de situatie een beetje beter te begrijpen.
We beginnen met een simpele maar heel belangrijke vraag:
Op wie veroverde Israël de West Bank?
Op de Palestijnen?
Nee..in 1967 was er geen Arabische natie met de naam “Palestina”.
Was er in feite ooit zo’n natie?
Israël veroverde de West Bank op Jordanië uit zelfverdediging, nadat Jordanië zich had aangesloten bij Egypte en Syrië, met het doel om Israël te vernietigen
Oh en trouwens… landen vernietigen is nogal illegaal !
De Verenigde Naties verwierpen in 1967 herhaaldelijke pogingen van de Arabische landen en de Sovjet Unie om Israël als agressor aan te merken.
Veiligheidsraad resolutie 242 eiste geen unilaterale Israëlische terugtrekking. De Verenigde Naties riepen wel op tot onderhandelingen over een oplossing waarbij Israël veilige en erkende- en dus verdedigbare grenzen zou krijgen
Maar wacht even, wat had Jordanië eigenlijk te zoeken op de West Bank? Had het hiervoor een legale rechtvaardiging?
Nou Jordanië had de…weet u wat? Er was geen legale rechtvaardiging!
Jordanië bezette de West Bank gedurende de eerste poging om de jonge staat Israël te vernietigen, en veranderde de algemeen geaccepteerde naam ‘Judea’ en ‘Samaria’ in de ‘West Bank’.
Deze actie overtuigde niet en bijna niemand erkende de legaliteit van de Jordaanse bezetting.
Zelfs niet één van de andere Arabische staten
Dus als Jordanië geen legale claim had op het land en Palestina niet bestond, wiens gebied is het dan?
Laten we een beetje verder teruggaan in de tijd. Geen zorgen, niet tot de dagen van de Bijbel, slechts ongeveer 100 jaar.
Tot 1917 bezette het Ottomaanse Rijk het hele gebied.
Nadat de Ottomanen de Eerste Wereldoorlog hadden verloren, stonden zij na 500 jaar hun controle over het gebied af aan de Geallieerde strijdkrachten, die vervolgens het gebied in landen opdeelden.
De Britse minister van buitenlandse zaken, lord Balfour, erkende het historische recht van het Joodse volk op haar thuisland. Een klein gebied, gelijk aan 1% van het gehele Midden-Oosten, werd aangemerkt voor dit doel.
Groot Brittannië kreeg van de Volkenbond het mandaat om de vestiging van een Joods Nationaal tehuis te bevorderen.
Maar wacht even, weet u wat er gebeurde ?
Het Joodse nationaal tehuis omvatte oorspronkelijk niet alleen de ‘Westoever’ maar ook de ‘Oostelijke oever’ van de Jordaan (Jordanië)
Ik vermoed dat u niet zult zeggen dat het Joodse volk geen pijnlijke compromissen heeft geaccepteerd.
Hoe dan ook, de erkenning van een Joods Nationaal Tehuis door de Volkenbond - inclusief de West Bank - werd na de Tweede Wereldoorlog door de Verenigde Naties overgenomen.
Aan het einde van het Britse mandaat werd in resolutie 181 van de Algemene Vergadering van de VN de vestiging van twee staten aanbevolen: één Joods en één Arabisch.
De Joden accepteerden dit en stichtten vervolgens de staat Israël, de Arabieren weigerden een compromis en begonnen een oorlog om de nieuw opgerichte Joodse staat te vernietigen.
Resolutie 181 - een niet bindende aanbeveling - kreeg geen legale status
Aan het einde van de oorlog werd een bestandslijn geformeerd waar de Israëlische en de Arabische strijdkrachten waren gestopt met vechten. Op aandringen van de Arabische leiders kreeg deze lijn geen politieke betekenis.
Dus hoewel deze bestandslijnlijn in het algemeen wordt aangeduid als ‘de 1967 grens’, dateert hij niet van 1967 en was nimmer een internationale grens.
Dat is waarom een meer exacte definitie voor de West Bank volgens het international recht, dezelfde is als in zo vele andere gebieden waar er territoriale geschillen zijn of waren, en die niet worden aangeduid als ‘bezet’, bijvoorbeeld:
Zoebarah, De Tumbs Eilanden, West Sahara en nog veel meer. Dit zijn geen bezette gebieden maar ‘betwiste gebieden’.
Laten we even terug gaan naar onze illustratie en de reeks van gebeurtenissen op een rijtje zetten.
Israëls aanwezigheid in de West Bank is het gevolg van een oorlog uit zelfverdediging. De West Bank kan niet aangemerkt worden als ‘bezet gebied’ omdat het een gebied was zonder voorafgaand soeverein en legaal gezag, en daarom is de juiste definitie ‘betwist gebied’.
Het verdelingsplan uit 1947 heeft geen legale status, terwijl Israëls claim op het land wel erkend is door de internationale gemeenschap in de twintigste eeuw.
Dat is waarom de aanwezigheid en bouw van Israëlische nederzettingen in de West Bank niet zou moeten worden aangemerkt als’ illegaal’.
Dit zijn niet slechts mijn eigen opinies. Zij zijn gebaseerd op de conclusies van gerenommeerde internationale juristen zoals, Professor Eugene Rostow, rechter Arthur Goldberg en Stephen Schwebel, die het Internationale Gerechtshof (ICJ) leidde.
Dus wat is de oplossing voor het dispuut over de West Bank? Helaas is er geen magische oplossing.
Maar de enige wijze waarop een oplossing ooit bereikt zal worden, is wanneer we onze onderhandelingen baseren op legale en historische feiten.
Dus alstublieft, laten we stoppen met de aanduidingen’ bezette gebieden’ en ’67 grenzen’. Zij zijn gewoonweg niet ‘politiek correct’.