چند سالی از آخرین باری که تست مربوط به زنان بکدل را روی فیلمها آزمایش کردم می گذرد
پس فکر کردم حالا وقت خوبی است که به سراغ هالیوود بروم
و ببینم که آیا در وضع زنان روی پرده سینما، تفاوتی حاصل شده یا نه
یک راه برای اینکار، بررسی فیلمهای منتخب جایزه اسکار ۲۰۱۱ با آزمایش بکدل است
چرا که اسکار به شکل گسترده ای به عنوان «بهترین بهترینها» شناخته می شود
حداقل در خود صنعت سینما که اینطور است.
اما قبل از اینکه سراغ اینکار برویم، بگذارید یکبار به سرعت تست بکدل را مرور کنیم و بگوییم که چطور کار می کند.
تست بکدل یک معیار بسیار ابتدایی برای شناخت موضوعیت زنان در داستان یک فیلم است
و به شکل عمومی برای ارزیابی حضور زنان در فیلمهای هالیوودی استفاده میشود.
این تست در یک قسمت از کمیک دایکس تو واچ آوت خانم آلیسون بکدل در ۱۹۸۵ معرفی و مشهور شد.
یک فیلم برای قبول شدن در این تست تنها باید این سه شرط ساده را دارا باشد:
فیلم باید حداقل دو زن با اسمهای مشخص داشته باشد،
که با یکدیگر حرف بزنند،
در مورد چیزی به جز مردها.
به نظر ساده است، نه؟
منظورم این است که این حداقل ممکنی است که میشود
برای حضور معنادار زنان در یک فیلم انتظار داشت.
فراموش نکنیم که این تست در ابتدا به عنوان یک شوخی مطرح شد
تا کمبود فیلمهایی که زنان حضور پررنگی در آنان دارند را دست بیاندازد.
دلیلی که این تست در سالهای اخیر اینقدر مهم شده
این است که واقعا مشکلی جدی و رایح در صنعت سرگرمی را عمده میکند.
حالا که متوجه موضوع هستیم، بگذارید نگاهی به کاندیداهای جایزه بهترین فیلمهای اسکار
سال ۲۰۱۱ بیاندازیم و ببینیم تا چه حد از تست بکدل سربلند بیرون میآیند.