တို႔ေျမရဲ့ အရွင္သခင္
ငါ ဆိပ္ကမ္းမွာေရာက္ေနျပီ..မင္းဘယ္မွာလဲ.
ရာဂ်ာအမ္ပတ္ကိုလာတဲ့ ခရီးသြားေတြက ျပည္ပရင္းႏွၤီးျမဳပ္ႏွံသူေတြနဲ႔ စီးပြားေရးသမားေတြပိုင္တဲ့ အပန္းေျဖစခန္းေတြမွာ တည္းတယ္.
အဲဒီရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံသူေတြက ရာဂ်ာအမ္ပတ္ကိုလာတာဟာ…
ဒီေနရာမွာ ေငြရွာျပီး သူတို႔ႏိုင္ငံဆီ ေငြေတြသဲ့ယူသြားဖို႔ပဲ.
ရာဂ်ာအမ္ပတ္ဖြား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီေနရာကို ကြ်န္ေတာ္ပိုင္တယ္..ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔လိုမ်ိဳး ျဖစ္သင့္တယ္ လိ္ု႔ ေတြးမိတယ္.
ရာဂ်ာအမ္ပတ္က ေမြားခါစကေလးလိုပဲ..ရုတ္တရက္ၾကီးနာမည္ထၾကီးလာတာ.
ဒီေတာ့ လူေတြက သူ့ရဲ့ဆြဲေဆာင္မႈကို ခံစားလာၾကတယ္.
ဒီဆြဲေဆာင္မႈေတြမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ရာဂ်ာအမ္ပတ္ ဘာျဖစ္က်န္ခဲ့မလဲ.?
အပန္းေျဖစခန္းေတြကို တကယ့္စီးပြားေရးသမားၾကီးေတြက ပိုင္ဆိုင္ၾကတာပါ.
သူတို႔က ဘိုးဘြားပိုင္ေျမေတြကို ပိုက္ဆံနဲ႔လိုက္၀ယ္တဲ့အခါက် လူေတြစဒုကၡေရာက္ေတာ့တာပဲ.
ဒါေၾကာင့္ဒီေနရာမွာ ဘယ္လို အပန္းေျဖစခန္းကိုမွ ထပ္မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး..
ကြ်န္ေတာ္က ညဆို ငါးဖမ္းေလ့ရွိတယ္.ရလာတဲ့ငါးကို အပန္းေျဖစခန္းေတြမွာ ျပန္ေရာင္းတယ္.
ဘယ္ေစ်းနဲ႔ထင္လဲ.တစ္ေန႔စာစားေလာက္ရံုပဲ.ေနာက္ေန႔စားဖို႔ မေလာက္ဘူး..
ဒါေၾကာင့္ လံုေလာက္တဲ့ ၀င္ေငြရေအာင္ ဒီေနရာကို ေဆာက္ခဲ့တာ.
ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေငြမရွိခဲ့ဘူး..ေခ်းငွားမယ့္လူလည္းမရွိဘူး.
ဒါေပမယ့္ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရာဂ်ာအမ္ပတ္ရဲ့စြန္႔ပစ္ေနရာကရတဲ့ သစ္သားေတြရွိတယ္.
ၾကိမ္ၾကိဳးေတြလည္း အဲဒီမွာ အမ်ားၾကီးေပါ့..
ေခါင္မိုးအတြက္ သဘာ၀ပစၥည္း ခပ္မ်ားမ်ားကို အဲဒီမွာရႏိုင္တယ္.
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘိုးဘြား၊မိဘေတြလည္း ဒီလိုအသံုးျပဳခဲ့တာပဲ.
ဘုရားသခင္က ဒီေျမကို အဆင္သင့္သံုးႏိုင္ေအာင္ ေထာက္ပံ့ခဲ့တာ.
ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီလို စခန္းေလးဖြင့္တယ္.၀င္ေငြလည္းေကာင္းတယ္.
ေဒသခံေတြကေတာ့ ရာဂ်ာအမ္ပတ္မွာ ဒီလိုစခန္းေလးေတြေဆာက္ၾကတာပဲ..
ဒါေတြမျဖစ္လာခင္က ရာဂ်ာအမ္ပတ္ရဲ့ လူငယ္ေတြ..အထူးသျဖင့္ မီရိုုစမ္စြာ နဲ႔ ေတာင္ပိုင္းေ၀ဂီယိုနယ္ပိုင္းကလူေတြက အပန္းေျဖစခန္းၾကီၤးေတြမွာအလုပ္လုပ္ၾကတယ္.
သူတို႔ စခန္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္မွာပဲ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကို သင္ယူၾကတယ္.
လုပ္ငန္းကို နားလည္သြားတာနဲ့ အလုပ္ကထြက္ျပီး သူတို႔ကိုယ္ပုိင္စခန္းငယ္ေလးေတြ စဖြင့္ေတာ့တာပဲ.
တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ဆိုသလို ကိုယ္ပိုင္ဖြင့္တဲ့ စခန္းငယ္ေလးေတြ ပိုမ်ားလာတယ္.
ခုဆို (၅၅)ခုေတာင္ျဖစ္ေနျပီ.
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္တုန္းကေတာ့ သူေဌးတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္၀န္ထမ္းကို ဒီေနရာကို ဘယ္သူပိုင္တာလဲ လို႔လာေမးတယ္.
သူတို႔က မစၥတာ မာတီယာစ္ေမယာ ပို္င္တယ္ လို႔ျပန္ေျဖတယ္.
ကြ်န္ေတာ္က သိပ္သပ္သပ္ရပ္ရပ္မေနေတာ့ သူ မယံုတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္.
ဒီေတာ့ သူက ထပ္ေမး၊အလုပ္သမားေလးကျပန္ေျဖေပါ့.”ဒီစခန္းကို မစၥတာ ေမယာ ပိုင္တာပါ’’ေပါ့.
ဒီမွာတင္သူ႔လက္ဆြဲအိတ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႔တင္ဖြင့္တယ္.အနီေရာင္ရူပီးတစ္သိန္းတန္ေတြ နဲ႔ အျပာေရာင္ ရူပီးငါးေသာင္းတန္ေတြကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္.
ဒါေပမယ့္ ဒီေငြေတြဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးရွိမွာလဲ လို႔ေတြးမိတယ္.
သူက ရူပီး သန္း ၂၀၀(ေဒၚလာ ၂၀၀၀) ေပး၀ယ္ရင္ ေရာင္းရေငြကို မိသားစုေတြကို ေ၀မွ်ေပးလိုက္မွာ.တစ္ပတ္အတြင္း အကုန္ကုန္သြားမွာပဲေလ.
ကြ်န္ေတာ့္က စြန္႔ဦးစီးပြားေရးသမားျဖစ္ခ်င္တာ..ကြ်န္ေတာ္တို႔အေခၚ အမ္ဘာေပါ့.။ တို႔ေျမရဲ့အရွင္သခင္ ျဖစ္ခ်င္တာ။
အိပ္မက္တစ္ခုရွိတယ္။ ေနာက္လာမယ့္ ၂ နွစ္၊ ၃ နွစ္ မွာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့ရဲ့ စခန္းေလးဟာ အပန္းေျဖစခန္းၾကီးျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ..။
၀န္းက်င္ရြာေတြက အလုပ္သမားေတြလည္းအမ်ားၾကီးေပါ့.
ဒီေတာ့ ဒီေနရာမွာ အတူူတူအလုပ္လုပ္ၾကျပီး အတူရွင္သန္ႏိုင္ၾကမယ္…။